به بن‎بست خواهد انجامید. در عوض کنش‎پذیران مخالف آن‎ها، با فرصت‎طلبی شش‎دانگ فورا به میدان آمدند و به گرفتن ماهی از آب گل‎آلود پرداختند، اما صورت غالب مردم که از طرفین درگیر ماجرا دل خوشی نداشتند، ضمن ادامه دادن به سکوت خود منتظر ماندند تا هر دو فریق به زورآزمایی پرداخته و ضمن کشاکش با یکدیگر «ته نشست» خود را آشکار کنند و بدبختانه این ته‎نشست به فجیع‎ترین صورت از یک‎سو و پلید‎ترین وجه از سوی دیگر آشکار شد.

موافق فتنه، نه‎تنها به نفی جمهوری اسلامی، نه‎تنها به نفی ولایت فقیه، بلکه به نفی اسلام قد علم کرده بود و برخی از مخالفین فتنه برای سرکوب خصم، راهی را در پیش گرفت که در هیچ مذهبی از مذاهب اسلام - جز وهابیت - پیمودن آن مشروعیتی نداشت. مقام معظم رهبری با چند کلمه ریشه فتنه را قطع کرده بود، اما فتنه دو وجه داشت و هر دو وجه موافق و مخالف، باید نیست‎انگاری خود را در عمل به اثبات می‎رساندند و صورت غالب مردم - به‎عنوان مخاطبان اصلی پیام سیدنا القائد حفظه‎الله - باید به آن‎ها فرصت می‎دادند که هرآن‎چه در توان دارد بکوشند.

و شگفتا که این فرصت از هر دو سو وقف فرصت‎طلبی و آزار و شکنجه و دشنام و فضاحت و کتک‎کاری و... شد. تا آن‎که ماه سرآمد، ماه شاه جنگاوران درآمد و به‎صورت غالب مردم ایران بشارت داد که اکنون زمان، زمان شماست.

پیوند قوم ایرانی با ماه محرم پیوندی است هم قومی و هم دینی و هم مذهبی، فر و فرهنگ باستان این قوم در ماه محرم تجلی پیدا می‎کند، پیش از این هم ماه محرم به یاری انقلاب آمده و باعث پیروزی امام راحل (رحمت‎الله‎علیه) شده بود و پیش از انقلاب ۵۷ نیز بارها و بارها سرمایه چیرگی قوم ایرانی در جنگ‎ها و فتنه‎ها و تکیه‎گاه اصلی آن‎ها در سلوک فردی و جمعی بوده است.

می‎توان گفت روح جمعی حاکم بر ایرانیان از خرداد تا دی‎ماه به خصم فرصت داد تا هرگونه که می‎خواهد فتنه برانگیزد و به فروکوبنده خصم نیز فرصت داد تا از راه‎هایی که نسبتی با ماه محرم و امام محرم و سالکان راه محرم نداشتند، وارد شود، و آن‎گاه که خصم نشان داد حرمتی برای محرم قائل نیست و آن فریادهای یا حسین... و الخ شبانه، دست‎آویزی دروغین است و به هنگام روز، حسین (علیه‎السلام) را نمی‎شناسد و شعائر ماه پاکان و نیکان را مورد اهانت قرار می‎دهد؛ از چارسو راه بر او (خصم) بست و گوهر قابل‎ستایش خود را نشان داد و ۹ دی‎ماه را به روز جوانمردی و فتوت قوم ایرانی بدل کرد.

ماه محرم به فریاد مردم رسید و مردم به فریادی که سیدنا القائد در خرداد ماه سر داده بود، در دی‎ماه پاسخی دادند که در آینده آن‎هم به مرور سالیان تأویل خواهد شد. با حماسه ۹ دی‎ماه معلوم شد که مردم جز با شخص و شأن ولایت، با هیچ‎کس همزبان و همدل نیستند، اما نه‎تنها «سبزهای سیاه» بلکه «زردهای خشک» نیز پیام حماسه ۹ دی را درک نکردند و نخواهند کرد. مردم با آرامش هفت ماهه و طوفان یک روزه هم درک درست خود را از احزاب سیاسی نشان دادند و هم فهم رسای خود را از نسبت ولایت و مردم؛ بسا ناگفته‎های دیگر که در این آرامش و طوفان پنهان است.

من به سهم بسیار اندک و کوچک خود و به‎عنوان کسی‎که قلم شندرقاز می‎زند و هیچ حزبی را به رسمیت نمی‎شناسد، در برابر صبوری، آرامش، جوانمردی، وقار و حق‎شناسی و شعور قومی ایرانیان، با تمام وجود تعظیم می‎کنم و با صراحت می‎گویم بدا به حال دولتمردانی که نیروی عظیم این مردم را نردبانی برای دست‎یابی «جیفه دنیا» کرده و پیش خود گمان می‎برند که: «مردم وسیله‎اند.» حضرت حق می‎فرماید: «یدالله مع الجماعه» و ایرانیان بیش از سه دهه است که ثابت کرده‎اند، مصداق جماعت و امتند، خیانت به این مردم دشمنی با خداوند است. دیگر چه باید گفت جز این‎که:

خدایا چنان کن سرانجام کار
تو خشنود باشی و ما رستگار